«Տաթևի այս սրբազան բարձունքում մեր ուխտագնացությունը դարձավ աղոթքի, հոգևոր նորոգման և հայրենի հողի վրա ամրանալու պահ։ Տնկված սոսենին իր արմատներով գնում է դեպի երկրի խորքը, իսկ ճյուղերով բարձրանում դեպի երկինք՝ հիշեցնելով, որ մենք էլ պետք է ամուր կանգնենք մեր հողի վրա և հոգու հայացքը բարձր պահենք առ Աստված։ Ուխտագնացության խորհուրդն է՝ հավատքով, աղոթքով և բարի գործերով ծառայել մեր ժողովրդի պայծառությանը»։

«Այս ուխտագնացությունը մեզ համար շատ կարևոր է, որովհետև այն միայն ճանապարհ չէր դեպի սրբավայր, այլ նաև համախմբման և հոգևոր նորոգման հնարավորություն։ Ծառատունկը դարձավ այդ ճանապարհի կենդանի խորհրդանիշը․ այն մեզ տվեց նոր շունչ, նոր ոգևորություն և վստահություն, որ դժվարություններից հետո էլ պետք է շարունակել արարել, արմատներ գցել և հավատալ ապագային։ Նման նախաձեռնությունները հիշեցնում են, որ մեր ուժը միասնության, հավատքի և չհուսահատվելու մեջ է»։

«Աղոթքը, որ մենք բոլորս հնչեցրեցինք մեր սուրբ վանքում, հրեշտակի թևերով հասնի մեր գերիներին, իրենց սիրտը լցնի: Սիրտը լցնի հավատքով, ուժով, որովհետև շատ շուտով մեր հայորդիները կվերադառնան մեր հայրենիքի գիրկը և մենք բոլորս միասին արդեն շնորհակալության աղոթք կանենք նույն վանքում:-սա կարելիմ ա դնել»:

«Դժբախտություն է մեզ համար, որ Ռուբեն Վարդանյանը և մեր Արցախի ղեկավարները, նրանք, որոնք իրենց կյանքի գնով փորձեցին մեր ազգին ուժ և զորավիգ կանգնել, այսօր գտնվում են Բաքվի բանտում: Այս ՈՒխտագնացությունը, համատեղ աղոթքը շատ խորհրդանշական էր, շատ հուզիչ էր, և մեր բոլորիս անկեղծ մաղթանքն է, որ Ռուբենը և մյուս բոլորը շատ շուտով Բաքվի բանտերից ազատվեն և միանան մեզ հայրենիքի մեջ»:

«Ուսումնական ծրագրերի շրջանակներում ներկայացվեց  «Մշակութային ժառանգության պահպանումը Տաթևի վանական համալիրի տարածքում» ցուցահանդեսը։ Այս ծրագրի նպատակն է փաստերի և հետազոտությունների հիման վրա ներկայացնել Տաթևի վանական համալիրի պատմական միջավայրը, հուշարձանների պահպանության խնդիրները և շրջակա բնական միջավայրի կարևորությունը։

Պատմագիտական նյութերի վրա հիմնված 12 ցուցապաստառների միջոցով ներկայացված է հայ ճարտարապետության համալիրի զարգացման ընթացքը՝ սկսած IX դարից։ Ներկայացված են Սյունյաց իշխանների շինությունները, եկեղեցիները, պաշտպանական կառույցները, բնակելի և տնտեսական շինությունները, խաչքարերը, ճանապարհային ուղիները և շրջակա միջավայրը՝ ընդգծելով Տաթևի վանական համալիրի պահպանման, ուսումնասիրման և ներկայացման կարևորությունը»:

«Այսօրվա մեր ուխտագնացությունը՝ դա ճանապարհ է, որի ընթացքում մենք հիշում և աղոթում ենք բոլոր այն հայրենակիցների համար, ովքեր մինչև հիմա գտնվում են գերության մեջ, Բաքվի բանտերում: Առաջի հերթին ուզում եմ հիշել Ռուբեն Վարդանյանին, որովհետև իր անունն անբաժանելի է Տաթևի պատմությունից: Ռուբենը տարիներ առաջ սկսեց մի մեծ ծրագիր, որը վերաիմաստավորեց ոչ միայն Տաթևի ճարտարապետական վերածնունդը, այլև՝ հոգևոր, այլև՝ հանրային, և դա իր էությամբ հանդիսանում է շարունակություն մեկենասության ավանդույթի, որը դարերի պատմություն ունի:»

«Երբ տեղահանվեցինք Ստեփանակերտից, այդ ժամանակ դեռ չգիտեի, որ կրծքիս տակ կրում եմ մի փոքրիկ սրտիկ՝ Աստծո օրհնություն։ Հաղթահարելով դժվարությունները՝ հասանք  Գորիս։ Մի քանի օրից իմացանք, որ Աստված օրհնել է։ Ճիշտ է ամբողջ կյանքիցս շատ բան է տարել, բայց կարծես թե նորից օրհնեց ինձ, և հունիսին ես դարձա մայր։ Ճիշտ է՝ Ստեփանակերտից տեղահանվելուց հետո ամեն օր արև է լինում, բայց այսօր արևը ուրիշ ձև է ժպտում մեզ»